رحما ن کــریمی
آ قا رفیق اسبق ، مبارزه می فرمایند !
آقا رفیق ا سبق در رختخواب غلطی زد و با یک دهن دره گل وگشاد و پرسروصدا گفت :
ــ زی زی * جان ! داره مبارزه م می آد
ــ خُ ... خُ ....پُ ...ف !
صدای خرناسه ملیح و دل ا نگیز زی زی خا نم اعصا ب آ قا رفیق ا سبق را تگری کرد :
ــ آ ی زی زی می زی ! می شه موتورت رو خا موش کنی ؟ [ با دا د ] گفتم مبــارزه م
می آ د .
زی زی خا نم هــول زده از خواب پرید . تکمه چراغ خواب را زد و خوا ب آ لود به سا عت
نگاه کـرد :
ــ خا ن ! با ز چیــه ؟ خوا ب بد د یدی ؟ مجا هد ا ومده تو خوا بت ؟
ــ زی زی جا ن ! هزار بار گفتمت که در مورد مجاهـدین با من شوخی نکن . نمی دونی به
اونا ، آ لرژی مُزمن دارم ؟ هم تـنم جوش می زنه هم خودم جوش می آ رم .
ــ پس ا گه اینطوره ، بگیر بخوا ب به چیزای خوب مثـل یه خا تمی دیگه ... یه دوم خردادی
دیگه فکر کن تا خوابت ببره .
آ قا رفیق ا سبق نشست لب تخت . به ساعت نگاه کرد وبا یک خمیازه مهیب گفت :
ــ این اعتیاد لعنتی د و بعد از نصف شب هم دست ا ز سرم بر نمی داره . زی زی جان !
جدی می گم مبا رزم می آ د
ــ آ خه بی انصاف این ساعت کی پیدا می شه تا با تو مصاحبه کنه ؟
ــ حق با تو هس زی زی جان ! ولی من مبا رزه م می آ د
صدای آ روغ « خا ن » ، زی زی خا نم را زهـره ترک کرد :
ــ خا ن ! ترسـید م . هیچ کارت به آ دمیزا د نمی بره ، نه مبارزت نه آ روغ زد نت .
ــ زی زی جان ! ور زیادی نزن . باز سر د ل کردم . تا صبح نشده با ید یه جوری صدام رو
به ا فکارعـمومی برسونم . درست چهل ونه سا عت و بیست وسه د قیقه هس که نه
مصاحبه یی ، نه کنفرا نسی ، نه نشستی ، نه ا طلا عیه یی که زیرش ا مضا بگذا رم .
آ خه ا فکا ر عمومی نمی گه « خا ن » ما کجا رفته که پیدا ش نیس ؟ ا لبته که خوا هد
گفت . زی زی جان ! ا یرا نی جما عت زود رنج و فرا موشکا رند . اگه تا صبح کا ری
نکنم ، تا فردا شب لا ا قل نصف جمعیت ایران ، ا سمم رو بیا د نخواهند آ ورد . من همین
الان با ید کاری کنم .. یه مبارزه مؤثری با ید بکنم که همپا لگی های رقیب رود س بخورن .
مبا رزه ا صولی ، مبا رزه عـقلا نی ، مبا رزه گا م به گا م ، شب و نصف شب و د م صب
برنمی داره . یک مبا رز و د موکرا ت وا قعی با ید همیشه خدا ، آ ما دگی لا زم برای روبرو
شد ن با ا تفا قا ت غا فلگیر کننده مثـل مصا حبه مطبوعا تی ، مصاحبه را دیو ــ تلویزیونی ،
مصا حبه تـلفنی داشته با شه . زی زی جا ن ! من ا لا ن ، همین ا لا ن دا ره مبا رزه م
می آ د .. دس خودم هم نیس . ا گه چیزی به عقل مشکوکت می رسه بگو که سخت معـطلم .
طفلی زی زی خا نم ا ز تخت پرید پا یین . آ مد جلو « خا ن » . با قیا فه یی جد ی گفت :
ــ بعـقلم می رسه چه جور هم
آ قا رفیق ا سبق گل از گل جما لش شکفت و دست بدا من ا لتما س کنا ن گفت :
ــ می د ونسم که تو هم بعضی موا قع مثـل خودم عـقل کل می شی . بگو جا نم ، بگو !
ــ خا ن جا ن ! برو ا تاق کا رت تا می تونی د ودستی بکوب به مغـزخودت . ا ینم با لاخره
یکی از اشکال مبا رزه هس .. یه جور ریا ضت کشی برای ا فکا ر عـمومی
ــ خفه !
ــ ا گه می خوای مبا رزه ت مسا لمت آ میز نباشه ، یه کارد ا ز آ شپز خونه بردار بزن تو
فرق سرت .. هـم من را حت می شم ، هم ا فکا ر عـمومی
آ قا رفیق ا سبق بور و د مغ زیر لب غر زد :
بگیر بخواب فلفل نمکی ! من به یه همـرزم ا حتیاج داشتم نه زخم زبا ن زن . ورفت به
ا تاق کار خود ش .
هر چه ا ز این دنده به آ ن د نده غلطید ، خواب به چشم زی زی خا نم نیا مد . یهو هول
ورش داشت که نکنه « خا ن » ا ز خماری کاری دست خودش بد هد . آ مد پشت در ا تاق
کار او که نیم با ز بود ، سرک کشید . « خا ن » نشسته بود روبروی آ ینه تما م قد ا تاق و با
تصویر خودش در آ ینه ، حرف می زد :
خا ن جا ن ــ ببین جا نم ! در این موقعیت حساس ، سئوا ل حسا سی مطرح کردی . ا ز حیث
داخلی و ا فکا ر عـمومی با ید حرف « بهزا د نبوی » را جدی گرفت . ما اینجا از حیث
سوژه هما نقدر در مضیقه ا فتا د یم که رژیم در کلیّت خود . به گمان صا ئب من ، یک دوم
خردا د جدید می توا ند تنور سرد ما را داغ کند . .
پرسشگر ــ خا ن جا ن ! فکر نمی کنی د یگه مردم گول ا ین با مبو. . . . . . ل
خا ن جا ن ــ نه جا نم . توبه روا نشنا سی ا فکا ر عـمومی آ شنا نیستی . با ید چهره های
جدید به میدا ن آ ورد تا بتوان گفت د وم خردا د جد ید و رویش تبلیغ کرد .
پرسشگر ــ ا مّـا چهره های جد ید ا ز کجا ؟ ا زتوی آ ب نمک . تا حا لا عده یی در آ ب نمک،
مبا رزه ها کردند تا به درد چنین روزی بخورند . مخصوصاً دست می گذارم روی آ نها یی که
شجاعانه و بی نظیر یک پا یشا ن در ا وین زیر شکنجه هست ویک پا یشا ن در مرخصی .
ا ین مبا رزا ن جها نگیر . . .
پرسشگر ــ جها نگیر چرا ؟
خا ن جا ن ــ تو که ژورنا لیستی دیگر چرا ! ا ین قهرما نان دورا ن در چند روز مرخصی
به جا ی آ نکه بروند کنا ره های خزر نفسی تازه کنند ، با تن آ ش ولا ش از شکنجه ها ،
توسط رسا نه های خا رج کشور صدا ی غول آ سا ی خود را بگوش جها نیا ن می رسا نند
و مجددأ برمی گرد ند به ا وین زیر شکنجه تا مرخصی بعـدی .
پرسشگر ــ خا ن جا ن ! حقیـقـتأ که تو ما در زا د رهبر وا ید ئولوگ سیا سی بدینا آ مدی .
تو از آ ن آ شپز با شی ها ی زرنگ هستی که ا گر کفگیرشا ن به ته د یگ بخورد و صدا کند
می گویند :
ــ عجب . . د یگ هم سرفه می فرما ید !
خا ن جا ن ــ متشکرم ، ا مّـا خوا هش می کنم با تعـریف ها ی بجا فروتنی مرا جریحه دار
نکن . خودت می دا نی که ا ز من ا فتا ده تر ، خود م .
پرسشگر ــ عین حقیـقت ا ست خا ن جا ن !
زی زی خا نم ــ دا ره کارت به جا های وخیم می کشه . ا گه می خوا ی تا تشک جلو همین
آ ینه بندا زم . بگیر بخواب بلکه خوا بای خوب ببینی
آ قا رفیق ا سبق ، سبکبا ر و شنگول و را ضی روی تخت دراز کشید :
ــ زی زی جا ن ! ا گه تو یا یه مجا هد بخوا بم نیا د ، را حت می خوا بم. زری خا نم با کف
دست کوبید به پیشا نی « خا ن جا ن » که مثـل شلا ق صدا کرد :
ــ مجا هـد ین رو که نمی دونم . . ا مّـا من مگه دچا ر فسا د سلیقه شد ه با شم که به خوا ب
تو بیا م .
خا ن جا ن به پهـلوی را ست غـلطید :
ــ ا لحق مبا رزه ، منظورم مصا حبه مهم و حسا سی بود . خوب هم ا ز عـهده ش
برا ومد م .
زی زی خا نم با پوز خند گفت :
ــ چه جور هم . . خوا ب د م صبحت خوش خا ن جا ن مبا رز کم نظیر من !
* زی زی : مخفف مکرر زیـبا .
