|
ح. اختر
دير آشنا بازم سحر برآمد, از خونِ تو چه رنگين گلدشت سينة تو, از مريم ست و نسرين اي پرگشوده نامت, در هر سراي ايران چون زادگانِ خورشيد, اختر شدي و پروين اين بيستون چه گريد, در سوگِ چون تو فرهاد اين دشت لاله گون شد, از اشِك نابِ شيرين اي در وصال عشقش, گم گشته اي چو مجنون ديدي رسيد ليلي؟ هرگز مباش غمگين! چون بويِ پاكِ يوسف, در عصمتِ ذليخا بر خونِ چشم يعقوب, اي مرحمي و تسكين در اين شبِ غم آلود, راه سحر چه زيباست بنگر كه رهگشايي, از خونِ تُست آذين دستت چه ساقة سبز, در دامنِ شقايق مانند رقصِ گنجشك, برشاخه هاي پرچين اي از نگينِ چشمت, رقصِ ستاره بارد از آسمانِ ايران, در شامِ تلخِ قيرين اي بابكي و كوچك, دستت درفشِ كاوه خون سياووش ست اين, بر تيغة تبرزين اي واپسين پيامت, «تفسير اين دو حرف است»÷ آزادي و رهايي, اين آشناي ديرين
÷داخل گيومه وامي از حافظ: آسايش دو گيتي تفسير اين دو حرف است,
|
|