ميخ ميكوبند؟

**

من چگونه زنده ام

كه با هستي ام در كف

مرده خواران تابوت بر دوش را

از بازار اقصاي گيتي

تهيدست به خانه مي آورم؟

**

چون عشق فروبگذاري

تهي قلب و سرگردان وپريشان احوال

از كنار جهنم هايي ميگذري

كه راحت ترين استراحتگاه

همان گوري ست

كه مرده اش را گم كرده ست

**

برسر زن اي خصم نابكار، برسرزن!

كه اين زنده راهواي مردن نيست

چرا كه او ”من” نيست، ” ما”يي ست.

وشما را با ما جز مرگ

گريزگاهي نيست.

پس،

پرده ها را بر افكنيد كه ديگر

پرده سرايي نيست.

تابوتي را كه بر دوش ميكشيد

نزديكترين آدرس است

ميخهاي كوبيده بر تهي را

دوباره،

بركنيد.

خوابتان آشفته!

 

رحمان كريمي