رحمان کریمی
ما رونـد گا ن همیشــه ایم
ما ا ز تبار ا ز پای نیفتـا د گا نیـم
خورشیدانی که چون فروبنشینیم
چنان ظلمتــی مشرق زمین را
در خود خواهـد پوشا ند
که سرزمین ما ن به شرمساری تاریخ
به بدهـکاری آ زا دگان جها ن خواهـد رفت .
هیــاهـی ، هــی !
کجاینـد آ ن بیدا ردلا ن سوخته جانی
که چون فا جعه در ا وج می رود
حرمت ا نسان را ا زهرچه در زوا ل
فرا تر بینند ؟
ای خفتگا ن بر گما ن خویش تا به امروز !
ا گر در طا لع ا ین کسوف کهنه کار بد کردار
خط ا میدی به فردا نیست
ا زهمّت آ زا دگان جان بر کفی ست
که سا ل های سا ل است
به میدان نابرابری در آ مده ا ند
که د ر تیر بارا ن ملا مت های هر روزهٌ شما
با دشمنا نی هما ورد ند که ا وقا ت فراغت را به تفریح
با « دن کیشوت » های با شمشیر میکرفن ها دردست
می گذرانند .
چرا که ا زپهلوا ن پنبه ها و دلقک ها
خوش شا ن می آ ید سخت .
ما ا ز تبار ا زپا ی نیفتــا دگا نیم
ا ز روند گان همیشــه .
