درباره شورای ملی مقاومت

در ۳۰ تیر ۱۳۶۰ ، سالروز قیام مردم ایران در حمایت از دکتر محمد مصدق، و یک ماه پس از آغاز اعدامهای دستجمعی مخالفان تشکیل شورای ملی مقاومت توسط آقای مسعود رجوی، رهبر وقت سازمان مجاهدین خلق ایران، در تهران برای ائتلاف همه نیروهای دمکراتیک مخالف رژیم ولایت فقیه به منظور سرنگونی این رژیم و استقرار دمکراسی در ایران اعلام شد.

 

مقاومت ایران اظهارات سخنگوی وزارتخارجه آمریکا در مورد «کیفیت زندگی در لیبرتی» و «استمرار ناسازگاری رهبری ساکنان در گذاشتن پیش شرطها و درخواستها قبل از هر گونه توافق برای جابجایی تعداد بیشتری از ساکنان اشرف» و «نقشه مسیر یونامی» را غیرواقعی و ناشی از گزارشهای غلط می‌داند.

 این اظهارات به هیچوجه به روند مسالمت آمیز حل مساله اشرف کمک نمی‌کند و تنها رژیم ایران و دولت دست نشانده اش در عراق را در اعمال خشونت علیه ساکنان و کشتار سوم تشویق می‌کند.

اظهارات مشاور امنیت مالکی در روز ۱۰مرداد (۳۱ژوییه)، یک بار دیگر از نیات شوم دولت عراق برای کشتار سوم ساکنان اشرف به دستور رژیم آخوندی پرده بر می‌دارد. هدف رژیم ایران نابودی مهمترین اپوزیسیون سازمانیافته خود توسط دولت دست نشانده اش در عراق می باشد. بالا گرفتن احتمال سقوط بشار اسد، شرایط نامتعین داخلی عراق و بحرانهای داخلی رژیم، ضرورت نابودی PMOI و یا لااقل ضربه زدن به آن را در حال حاضر به اولویت مطلق این رژیم تبدیل کرده است. 

دولت آمریکا بر اساس قوانین بین المللی و مبتنی بر توافق دو جانبه تک تک ساکنان اشرف با دولت آمریکا و پذیرش حفاظت آنان در قبال خلع سلاح مسئول حفاظت ساکنان اشرف و لیبرتی است. لذا مقاومت ایران از رئیس جمهور و وزیر خارجه آمریکا می‌خواهد به مسئولیتهای خود قیام نموده از وقوع یک فاجعه انسانی که دولت عراق به آن وعده می‌دهد، جلوگیری کنند.

 برخلاف اظهارات سخنگو، این ساکنان یا رهبری آنها نیستند که ناسازگاری می‌کنند، این دولت عراق است که نه تنها از بر‌آورده کردن حداقل الزامات انسانی ساکنان خوداری می‌کند بلکه از تأمین آنها توسط خود ساکنان هم جلوگیری می‌کند. به‌رغم نقض مکرر یادداشت تفاهم توسط دولت عراق و به‌رغم شرایط غیرقابل قبول لیبرتی و فقدان الزامهای حداقل انسانی، ساکنان اشرف با انتقال ۲۰۰۰تن حداکثر همکاری و حسن نیت خود را نشان داده اند. این پنج گروه یکی پس از دیگری به توصیه آمریکا و نماینده ویژه دبیرکل بدون تأمین حداقل الزامات انسانی روانه لیبرتی شدند. قبل از حرکت ستون پنجم در حالیکه هیچیک از حداقلهای ساکنان بر آورده نشده بود، نماینده ساکنان روز ۲۷ آوریل به مشاور خانم کلینتون نوشت:

"due to your recommendations, Mrs Rajavi postponed the unsettled issues until later in order to expedite departure of the fifth convoy so that they could be discussed and agreed upon without any pressure or rush. Please ask Ambassador Jeffrey and Ambassador Kobler to implicitly explain to the Iraqis that departure of the fifth convoy will be carried out only based on your recommendation and in order to prove that this was done due to the maximum cooperation of the residents who have foregone their minimum legal rights".

پس از حرکت پنجم ساکنان قدم به قدم الزامهای ضروری برای حرکت ششم را محدودتر کرده و در نهایت به هشت مورد یعنی وصل به آب لوله کشی شهری یا امکان پمپاژ کردن آب از کانال مجاور لیبرتی، انتقال شش ژنراتور ۱.۵ مگاواتی، فروش اموال منقول و غیرمنقول، حداقلهای سازندگی به ویژه امکانات ضروری برای معلولان و بیماران، انتقال شش ماشین خدماتی، ۶ بنگال معلولان، ۵ لیفتراک و ۵۰ خودروی مسافری منحصر کردند.

 بر اساس طرحی که خانم رجوی در روز ۵مرداد (۲۶ژوییه) در پاریس به آقای کوبلر داد ساکنان هشت  مورد فوق  را با هزینه و انرژی خودشان و با به کار گرفتن مقاطعه کاران عراقی، ظرف یک ماه از روزی که دولت عراق موافقت کند، به اجرا درآورده و پس از آن گروه ششم به لیبرتی منتقل می‌شود. اما دولت عراق که در زمینه اشرف دستوراتش را به طور کامل از رژیم تهران می گیرد، از اجرای این طرح ساده و عملی جلوگیری می‌نماید و برای کشتار سوم برنامه ریزی می‌کند اگر دولت عراق با این درخواستهای ساده که از ماهها پیش مطرح است موافقت کرده بود، ساکنان اشرف تاکنون همگی به لیبرتی منتقل شده بودند.

هیچ چیز بیش از این با واقعیت فاصله ندارد که آنچه باعث بن بست در تکمیل جابه‌جایی ساکنان اشرف به لیبرتی شده است، ناسازگاری ساکنان یا رهبری انها است. بلکه دقیقاً در نقطه مقابل، کارشکنی های عراق، نقض مستمر تعهدات مکتوب و تصریح شده در تفاهم نامه سازمان ملل با دولت این کشور است.

 دبیرخانه شورای ملی مقاومت ایران

۱۱مرداد۱۳۹۱ (اول  اوت ۲۰۱۲)